این بخش از صحبت‌های استاد زرونده که «رشد فردی یک شبه اتفاق نمی‌افته بلکه حاصل سرمایه گذاری قطره قطره ، آرام ، پیوسته و مداوم بر روی جنبه های مختلف شخصیتی ماست ... و در آخر تصمیم با خودته که مثل بلوط آرام و بی سر و صدا و دور از هیاهو به موجودی تنومند، قابل اعتماد و سربلند تبدیل میشی یا در جستجوی آرزوهای کوتاه مدت و هیجانی مثل علف های کم ارتفاع دست به دامن نسیم بی هدف رویا فروش ها میشی» من رو یاد صحبت سامان گلریز انداخت که همین چند روز قبل تماشا می‌کردم.

صحبت در این مورد بود که غذاهای اصیل ایرانی معمولا در زمان زیاد با شعله‌ی کم پخت می‌شن تا مزه‌های عجیب‌تر و جالب‌تری داشته باشیم. همونطور که انتظار نداریم بتونیم پروانه رو یهو از پیله بندازیم بیرون، این مزه‌ها هم رو هم نمی‌شه با پخت سریع داشت. در عصری که همه چیز شتاب عجیبی گرفته، می‌تونیم با انتخاب منبع درست‌تر یا حلقه‌ی دوستان مناسب‌تر، خیالمون رو راحت‌تر کنیم که زمان رو بیهوده از دست ندادیم. اما بازم معنیش این نیست که لزوما خیلی خیلی سریع‌تر به نتیجه‌ی مطلوب با کیفیت مطلوب می‌رسیم. یه چیزایی برای اینکه جا بیفته زمان لازم داره. یه وقتایی برای کامل شدن یه چیزایی رو باید تجربه کرد که نه ازشون خبر داری و نه زمانش دست خودته.

خلاصه اینکه «گر مرد رهی غم مخور از دوری و دیری ... دانی که رسیدن هنر گام زمان است»

#زندگی