یکی از راه‌هایی که می‌تونی مطمئن شی چیزی رو خوب بلدی اینه که در موردش حرف بزنی یا بنویسی تا اگه مشکلی هست خودش رو نشون بده. برای همین معلم بودن خوبه. چون هم یاد می‌دی و هم یاد می‌گیری. جلسات مشاوره و تراپی هم برای همین خوبه که از حال خودت حرف می‌زنی و شاید حتی تازه خودت متوجه می‌شی چه نظری در مورد چه مسئله‌ای داری!

در مورد برنامه‌ریزی و هدف‌گذاری هم همیشه این توصیه وجود داره که در موردشون بنویسیم. نوشتن تعهد بیشتری ایجاد می‌کنه و در ضمن چهارچوب بهتری برای تصمیم‌گیری می‌سازه. اگر هر شب برنامه‌های فردا رو در دفترچه‌یادداشتی بنویسیم، تازه شاید متوجه بشیم که در طول روز چقدر زمان خالی داریم که با روتین‌هایی مثل گوشی و تلویزیون و اینطورعادت‌ها پر می‌کنیم.

این خاصیت عادت هست که در تیررس توجه ما قرار ندارن و از قضا نقش مهمی بازی می‌کنن؛ مثل نفس کشیدن.

#عادت

قطعی اینترنت هر بدی که داشت این خاصیت رو هم داشت که نشون بده چقدر شدید وابسته به اونیم. اینکه کارمون مربوط به اون باشه یه بحثه، اینکه جایی مثل اینستا و امثالهم مشغول بودیم یه بحثه، اینکه یه سری کارا رو می‌شد بدون نت هم پیش رفت و خودمون خودمون رو بیشتر درگیرش کردیم یه بحث مفصل‌تر. من خودم کلی سند روی گوگل‌داک و گوگل‌شیت دارم و کلی موارد دیگه که می‌شد از اول آفلاین هم باشه، اما آنلاینش کردم که دسترسی راحت‌تر بشه. هیچ فکر همچین روزایی رو نمی‌کردم. یعنی کی فکرشو می‌کرد ...

نکته‌ی جالبترش اینه که هنوزم پشیمون نیستم چرا این کارا رو آنلاین پیش بردم و اگه نت برگرده بازم همون راه رو پیش می‌رم! نه اینکه کله‌شق یا تنبل باشم، فقط اینکه اینترنت رو حق خودم می‌دونم و نمی‌تونم ازش بگذرم! تهش اینه گاهی از اون مستندات یه جای ثابت بک‌آپ بگیرم.

یه نکته‌ی دیگه هم که از قطع اینترنت فهمیدم اینه که چقدر حوصله‌‌ی کتاب خوندنم کم شده! تازه من نه اینستابازم و نه توییتر و نه در کل مدام سرم در شبکه‌های مجازیه. ولی ظاهرا تماشای ویدئوهای کوتاه با سرعت 2x و خوندن سریع مطالب و غیره هم نوعی اعتیاده که وقتی صحبت یا نوشته طولانی می‌شه حوصله سر می‌ره.

با این همه بازم حتما کتابایی هستن که اگه شروع کنم نمی‌تونم به این سادگی رهاشون کنم. باید برم سراغ اونطور قصه‌ها. فقط اینکه چی؟

#عادت