«

عزیز من!

گاھی که از روند روزگار، زیر لب، شکایت می‌کنی، و اظهار تعجب از این که زندگی، با من و تو نیز، گهگاه، سر مدارا نداشته است، این‌گونه به نظر می‌رسد که تو ھنوز ھم، زندگی را چیزی مستقل از زندگان می‌بینی، که به راه خود می‌رود و آنچه خود می‌خواھد انجام می‌دھد؛ و این، البته خوب می‌دانی که درست نیست. ما بر سر این مسأله، سالهاست که به وحدت نظر رسیده‌ایم و اراده به تردید نیز نکرده‌ایم: زندگی، در بسیاری از لحظه‌ھا، عاری از ھر نوع معنا و مفهومی‌ست. این، ما ھستیم که با مجموعه‌ی عملکردھایمان به زندگی معنا و مفهوم می‌بخشیم. زندگی، به خودی خود، نه بد است نه خوب، نه تلخ است، نه شیرین، نه ظالمانه و نه سرشار از عدالت ...

انسان، فقط یک موجود زنده نیست؛ بلکه خود، ھم زنده است و ھم زندگی‌ست.

می‌دانم ... راست می‌گویی ... این سخنان را بارھا و در ھر جا که توانسته‌ام گفته‌ام؛ و نیز گفته‌ام که این حوادث نیستند که انسان را امیدوار یا ناامید می‌کنند؛ این طرز نگاه کردن ما به حوادث است و زاویه‌ی دید ما، که مایه‌ی اصلی یأس و امید را می‌سازد.

انسان هنوز یاد نگرفته آنگونه به حوادث نگاه کند که تلخ‌ترین و دردناک‌ترین آنها را ھشیارکننده، نیرودھنده، تجربه‌بخش، برانگیزنده و آینده‌ساز ببیند.

استخراج قدرت از درون ضعف، استخراج ایمان از قلب بی‌ایمانی، بیرون کشیدن آرامش از اعماق آشفتگی‌ھا، و تراشیدن و سخت تراشیدن سنگ حجیم و بی‌قواره‌ی سرخوردگی‌ھا، آنگونه که از درون آن، پیکره‌ی صیقل و سنگی و استوار دلبستگی به آینده بیرون کشیده شود - این، وظیفه‌ی انسان عصر ماست، و این وظیفه‌ی من و توست به عنوان آدم‌هایی که ناگزیر، عصر خویش را پذیرفته‌ایم و با آن درگیر شده‌ایم.

بانوی من!

باور کن که این نگاھی بسیار فلسفی، پیچیده و عمیق به زندگی و ارزش‌های آن نیست. این فقط ساده نگاه

کردن است؛ ساده و صادقانه و سازنده نگاه کردن.

ما روزگار خویشتنیم، زمان و زمانه‌ی خویشتنیم، و جایگاه خویشتن.

ما نفس زندگی ھستیم، و ماده‌ی زندگی، و روح زندگی ...

آیا زندگی را چگونه می‌خواھی؟

ما را آنگونه بخواه، و ما را آنگونه که می‌خواھی بساز!

از ھم امروز

از ھمین حالا ...

»

نامه‌ی بیست و دوم #نادر_ابراهیمی در «چهل نامه‌ی کوتاه به همسرم»