«

عالَم بر مثال کوه است. هر چه گویی از خیر و شر، از کوه همان شنوی؛ و اگر گمان بری که من خوب گفتم، کوه زشت جواب داد، محال باشد که بلبل در کوه بانگ کند، از کوه بانگ زاغ آید یا بانگ آدمی یا بانگ خر. پس یقین دان که بانگ خر کرده باشی.

اگر در برادر خود عیب می‌بینی، آن عیب در توست که در او می‌بینی. عالَم همچنین آیینه است؛ نقش خود را درو میبینی که اَلْمُؤْمِنُ مِرآةُ الْمُؤْمِنِ. آن عیب را از خود جدا کن. زیرا آنچه ازو می‌رنجی، از خود می‌رنجی. گفت پیلی را آوردند بر سرچشمه‌ای که آب خورَد. خود را در آب می‌دید و می‌رمید. او می‌پنداشت که از دیگری می‌رمد. نمی‌دانست که از خود می‌رمد.

همه‌ی اخلاق بد از ظلم و کین و حسد و حرص و بی‌رحمی و کِبر چون در توست نمی‌رنجی؛ چون آن را در دیگری می‌بینی می‌رمی و می‌رنجی.

»

#حول_حالنا_الی_احسن_الحال

#فیه_ما_فیه #حضرت_مولانا