در دنیای مدیریت زمان قانونی وجود داره که می‌گه «هر کار به اندازه‌ی زمانی که برای آن تخصیص داده شده طول می‌کشد».

مثالی از این قانون اینه که اگه من برنامه داشته باشم سال آینده شهریور از پایان‌نامه‌ی خودم دفاع کنم، تحقیقات و آماده‌سازی مستندات رو همونقدر کش می‌دم، مستقل از اینکه واقعا اینهمه زمان نیاز بود یا نه؟ و خب چون معمولا یک سال فاصله‌ی زیادی هست، هدف رو در ابتدای کار جدی نمی‌گیرم و فشار اصلی می‌مونه برای همون چند هفته‌ی باقی مونده تا روز دفاع! در حالی که شاید می‌شد در سه ماه کار رو جمع کرد.

این پدیده مشهور به قانون پارکینسون (Parkinson's Law) هست و در محیط کار هم خودش رو نشون می‌ده. مثلا وقتی برای یک گزارش ساده، سه روز زمان داریم، معمولا تا روز آخر کاری براش انجام نمی‌دیم؛ یا وقتی جلسه‌ای یک ساعته تنظیم شده، صحبت‌ها اندازه‌ی همون یک ساعت کش پیدا می‌کنه؛ در حالی که شاید می‌شد مثل دیلی‌های اسکرام موضوع رو سرپایی جمع کرد!

قانون پارکینسون به ما می‌گه که اگر برای هر کاری، زمان مشخص، محدود و منطقی تعریف نکنیم، کار به صورت خودکار کش‌ پیدا می‌کنه و ما هم اغلب تا دقیقه‌ی نود جدی نمی‌گیریم. سایر نتیجه‌گیری‌های اخلاقی با خودتون!

#زندگی

#برنامه‌ریزی